Contenido

Los participios son palabras que presentan una acción o estado como cualidad de su sujeto u objeto. Los participios se forman con sufijos de participios especiales. Existen seis sufijos de participios, tres activos ANT, INT, ONT, y tres pasivos AT, IT, OT.

Participios como adjetivos

Un participio activo presenta una acción o estado como una descripción de su sujeto:

-ANT- durante la acción - la acción todavía no terminó leganta que todavía se lee
-INT- después de la acción - la acción ya terminó leginta que se leyó antes
-ONT- antes de la acción - la acción todavía no empezó legonta que se leerá luego
  • Viro, kiu ankoraŭ legas, estas leganta viro. - Un hombre que todavía lee es un hombre que está leyendo.
  • Viro, kiu antaŭe legis, estas leginta viro. - Un hombre que antes leyó/leía es un hombre que estuvo leyendo.
  • Viro, kiu poste legos, estas legonta viro. - Un hombre que después leerá es un hombre que estará leyendo.

Un participio pasivo presenta una acción o estado como descripción de su objeto:

-AT- durante la acción - la acción todavía no terminó legata que alguien lo lee
-IT- después de la acción - la acción ya terminó legita que alguien ya lo leyó
-OT- antes de la acción - la acción todavía no empezó legota que alguien lo leerá luego
  • Libro, kiun oni ankoraŭ legas, estas legata libro. - Un libro que todavía se lee es un libro que está siendo leído.
  • Libro, kiun oni antaŭe legis, estas legita libro. - Un libro que se leyó/leía antes es un libro leído.
  • Libro, kiun oni poste legos, estas legota libro. - Un libro que después se leerá es un libro que está por leerse.

Pasivaj participoj eblas nur ĉe agoj, kiuj povas havi objekton. Ne eblas diri ekz. okazata, ĉar okazi neniam povas havi objekton. Ĉiuj verboj kun IĜ-sufikso estas netransitivaj. Tial ...iĝata, ...iĝita kaj ...iĝota neniam estas eblaj.

La vokaloj en la participoj estas la samaj kiel la vokaloj en la verbaj finaĵoj AS, IS kaj OS. Ankaŭ la signifoj estas tre similaj, sed ne tute samaj. AS montras ĉefe nuntempecon de la ago, dum ANT kaj AT montras daŭrecon aŭ ripetadon de la ago. IS montras, ke la ago okazis antaŭ la nuno, dum INT kaj IT montras, ke la ago plenumiĝis, eventuale antaŭ alia ago. OS montras tempon post la nuno, dum ONT kaj OT montras staton antaŭ la komenco de la ago, ofte kun nuanco, ke oni intencas fari la agon, ke oni planas ĝin, aŭ ke ĝi baldaŭ okazos:

  • Li skribas. - Él escribe.

    La escritura ocurre ahora o usualmente.

  • Tiam li estis skribanta en sia ĉambro. - Entonces él estaba escribiendo en su habitación.

    La escritura continuaba en ese tiempo pasado.

  • La letero estis skribata en la paŭzo. - La carta estaba siendo escrita en la pausa.

    La escritura continuó en la pausa.

  • Janjo havis en tiu nokto dormon maltrankvilan kaj interrompatan. - Janjo tuvo esa noche un sueño intranquilo e interrumpido.

    Ocurrieron repetidamente interrupciones del sueño.

  • Li skribis. - Él escribió.

    La escritura ocurrió antes que ahora.

  • Kiam li estis skribinta la leteron, li foriris. - Cuando hubo escrito la carta se fue.

    Después que la escritura terminó se fue.

  • Li sendis la skribitan leteron al sia amiko. - Él envió la carta escrita a su amigo.

    La escritura de la carta ocurrió antes del envío.

  • La letero estis skribita en la paŭzo. - La carta fue escrita en la pausa.

    La skribado ne okazis antaŭ la paŭzo, sed iam en la paŭzo la skribado atingis sian finon. La letero do pretiĝis en la paŭzo.

  • Li skribos. - Él escribirá.

    La escritura ocurrirá luego.

  • Li estis skribonta la leteron, sed devis subite foriri. - Estaba por escribir la carta, pero debió irse súbitamente.

    Había intención de escribir pero sin embargo no se escribió.

  • Sur la tablo kuŝis aro de legotaj leteroj. - Sobre la mesa yacía un montón de cartas por leer.

    Las cartas esperaban la lectura. Alguien debería leerlas, pero todavía no lo hizo.

Nota: Algunos experimentan con participios correspondientes a la terminación US, UNT y UT: skribunta viro = "hombre que escribiría", skributa letero = "carta que se escribiría". Pero estos participios no son parte del Esperanto oficial. Si se usan, a menudo no se logran entender. Solo en un uso estrafalario pueden ser tolerados.

Participios como adverbios

Un participio con terminación E muestra una acción complementaria, que se relaciona al sujeto de la oración. En vez de decir dos oraciones, una para cada acción, se unen las oraciones en una:

  • Li legis sian libron kaj manĝis samtempe pomon.Manĝante pomon li legis sian libron. - Leía su libro y comía una manzana al mismo tiempo. → Comiendo una manzana leía su libro.

    Las acciones de comer y leer fueron simultáneas.

  • j Li faris sian taskon. Poste li iris hejmen.Farinte sian taskon li iris hejmen. - Hizo su tarea. Luego se fue a casa. → Habiendo hecho su tarea se fue a casa.

    La realización de la tarea terminó antes de que él se fuera a casa.

  • Li intencis skribi leteron. Tial li kolektis siajn skribilojn.Skribonte leteron li kolektis siajn skribilojn. - Tenía intención de escribir una carta. Por eso juntó sus bolígrafos. → Estando a punto de escribir juntó sus bolígrafos.

    La escritura de la carta fue planeada pero antes de que empezara se juntaron los bolígrafos.

  • Ili laboris. Samtempe la mastro rigardis ilin.Ili laboris rigardate de la mastro. - Ellos trabajaban. Al mismo tiempo el jefe los observaba. → Ellos trabajaron observados por el jefe.

    El trabajo y la observación ocurrieron al mismo tiempo.

  • Mi tute ne atendis lin, sed li tamen venis al mi.Li venis al mi tute ne atendite. - Para nada lo esperaba, pero sin embargo vino a mí. → Él vino a mi inesperadamente.

    La espera (que no ocurrió) hubiese sido anterior a su llegada.

  • Oni preskaŭ kaptis lin, sed li forkuris.Kaptote, li forkuris. - Casi lo capturaron, pero se escapó. → Estando por ser capturado, se escapó.

    Cuando ocurrió el escape, la captura estaba en el futuro inmediato.

Tiaj kunmetitaj frazoj estas plej oftaj en la skriba lingvo. Ili prezentas komplikan rilaton inter pluraj aferoj en tre densa kaj iom malfacila formo. La parola lingvo ofte esprimas tiajn aferojn per pli multaj vortoj.

En tiaj frazoj la adverba participo devas laŭsence esti priskribo de la subjekto de la predikato:

  • Farinte la taskon li iris hejmen. - Habiendo hecho la tarea se fue a casa.

    Hizo la tarea.

  • Ili laboris rigardate. - Ellos trabajaron bajo observación.

    Ellos fueron observados.

Ne diru do: Promenante sur la strato venis subite ideo al mi en la kapon. La subjekto de la predikato venis estas ideo. La frazo do signifas, ke la ideo estis promenanta sur la strato, kio verŝajne ne estas la dezirata signifo. Necesas diri: Promenante sur la strato mi subite ekhavis ideon en la kapon. Aŭ: Kiam mi promenis sur la strato, venis subite ideo al mi en la kapon.

Participios como sustantivos

Aktiva participo kun O-finaĵo montras la sencan subjekton de la ago aŭ stato. Pasiva participo kun O-finaĵo montras la sencan objekton. Laŭ speciala regulo O-participo normale montras personon:

  • skribanto = skribanta persono, persono kiu skribas
  • skribinto = skribinta persono, persono kiu antaŭe skribis
  • skribonto = persona que escribirá posteriormente
  • amato = amata persono, persono kiun iu amas
  • amito = amita persono, persono kiun iu antaŭe amis
  • amoto = amota persono, persono kiun iu poste amos
  • Kiam Nikodemo batas Jozefon, tiam Nikodemo estas la batanto kaj Jozefo estas la batato. - Kiam Nikodemo batas Jozefon, tiam Nikodemo estas la batanto kaj Jozefo estas la batato.
  • La fuĝintoj kolektiĝis sur la kampo.La personoj, kiuj antaŭe fuĝis... - La fuĝintoj kolektiĝis sur la kampo. {1} La personoj, kiuj antaŭe fuĝis...
  • La juĝotoj staris antaŭ la juĝisto.La personoj, kiujn oni intencis juĝi... - La juĝotoj staris antaŭ la juĝisto. {1} La personoj, kiujn oni intencis juĝi...

Oni ne aldonu la sufikson UL, ĉar O-participoj per si mem montras ulojn.

Se temas ne pri persono, sed pri aĵo, oni aldonu la sufikson : skribitaĵo, legataĵo, plenumitaĵo, plaĉantaĵo. Sed kiam ĉeestas AĴ, la participa sufikso ofte estas superflua. Normale sufiĉas skribaĵo, legaĵo, plenumaĵo, plaĉaĵo.

Iafoje O-finaĵa participo tamen montras nepersonan aferon, kiu plenumas funkcion, precipe en matematiko k.s.:

  • dividanto = nombro, kiu dividas
  • dividato = nombro dividata

El substantivo, kiu montras personon, oni normale povas fari adjektivon, kiu signifas "rilata al la persono". Tio ne eblas por substantivaj participoj, ĉar A-participoj havas aliajn signifojn:

  • novulonovula kurso = kurso por novuloj.
  • komencantokomencanta kurso = "kurso, kiu komencas (ion)". Oni do ne povas uzi komencanta kurso en la signifo "kurso por komencantoj", sed oni devas diri ĝuste kurso por komencantoj (aŭ eble porkomencanta kurso).

Noto: La vorto Esperanto (kun majusklo) origine estis participo kun la signifo "esperanta persono", sed ĝi estas nun nomo de lingvo, kaj ne estas plu rigardata kiel participo. Oni do povas fari la adjektivon Esperanta = "rilata al la lingvo Esperanto". La vorto esperanto (kun minusklo) estas tamen ankoraŭ participo, kaj ĝi plu signifas "esperanta persono".

Formas verbales compuestas

Mediante el verbo auxiliar esti y diversos participios, se pueden expresar con mucha precisión distintos matices de modo, tiempo, duración, realización, etc. Los verbos simples con AS, IS, OS, US y U son generalmente preferibles, pero en aquellas ocasiones en las que se quiere presentar una acción detalladamente, se puede usar una forma compuesta. Principalmente se pueden combinar todas las formas de esti (esti, estas, estis, estos, estu, estus) con todos los seis participios. Eso da principalmente 36 formas verbales compuestas posibles. Algunas de esas formas son no obstante apenas usadas en la práctica, porque expresan matices demasiado extraños o especiales. Otras muestran matices que de hecho se usan, pero para los cuales normalmente existen otras maneras de expresión más oportunas. He aquí sólo algunos ejemplos:

  • Li estas leganta libron. - Está leyendo un libro.

    Su lectura del libro sigue ahora.

  • Li estis leganta libron. - Estuvo leyendo un libro.

    Su lectura del libro duró en ese momento.

  • Li estos leganta libron. - Estará leyendo un libro.

    Su lectura del libro durará en ese momento.

  • Li estas leginta libron. - Li estas leginta libron.

    Su lectura del libro es ahora un asunto pasado.

  • Li estis leginta libron. - Li estis leginta libron.

    Su lectura del libro era entonces un asunto ya pasado.

  • Li estos leginta libron. - Li estos leginta libron.

    Su lectura del libro será en ese tiempo futuro un asunto ya pasado.

  • Li estus leginta libron, se... - Li estus leginta libron, se...

    Su lectura del libro sería un asunto pasado, si...

  • Li estis legonta libron. - Li estis legonta libron.

    Él estaba entonces preparado para una posterior (próxima) lectura del libro.

  • Li volas esti legonta libron. - Li volas esti legonta libron.

    El quiere estar preparado para una posterior (próxima) lectura del libro.

  • La libro estas legata. - El libro es leído.

    La lectura del libro sigue ahora.

  • La libro estos legata. - El libro será leído.

    La lectura del libro seguirá en ese momento.

  • La libro estus legata, se... - El libro sería leído, si...

    La lectura del libro seguiría, si...

La kunmetitaj ANT-formoj tre malofte estas bezonataj. Ili emfaze montras, ke io estas daŭra, kiam io alia okazas. Normale sufiĉas simplaj verboj. Okaze oni povas uzi (ĝuste) tiam por akcenti samtempecon. La kunmetitaj INT-formoj estas pli ofte bezonataj. Ili povas esti utilaj por montri, ke ago okazis antaŭ alia. Ofte la kunteksto tamen tion montras sufiĉe bone. Je bezono esprimoj kun jam, antaŭe, ĵus, post kiamantaŭ ol povas helpi. La kunmetitaj ONT-formoj estas uzeblaj por montri baldaŭan aŭ intencan agon. Ankaŭ baldaŭ kaj diversaj verboj povas tion montri, ofte pli klare.

La kunmetitaj IT-formoj iom diferencas de la kunmetitaj INT-formoj. Kunmetita INT-formo ĉiam montras agon, kiu okazis antaŭ alia ago. Kunmetita IT-formo montras plenumiĝon de ago, aŭ agon, kiu donis rezulton. IT-formo ja povas montri tempon pli fruan ol alia, sed tre ofte ne estas tiel:

  • Tiam li estis eltrovinta la veron. - Tiam li estis eltrovinta la veron.

    La eltrovo de la vero okazis nepre antaŭ tiam. Se oni volas esprimi, ke la ago ĝuste tiam plenumiĝis, oni uzu simplan verbon: Tiam li eltrovis la veron.

  • Tiam la vero estis eltrovita. - Tiam la vero estis eltrovita.

    La eltrovo de la vero plenumiĝis ĝuste tiam, aŭ antaŭ tiam, laŭ la kunteksto. Simpla verboformo por pasiva ago ne ekzistas, sed oni povas anstataŭe uzi frazon kun la subjekto oni: Tiam oni eltrovis la veron.

Iafoje povus estiĝi miskompreno, ĉu IT-formo montras agon pli fruan, aŭ agon, kiu plenumiĝis. Tiam oni helpu sin per aldonaj esprimoj, kiuj klare montras la tempon. En la praktiko tamen tiaj klarigoj estas malofte bezonataj: Kiam via domo estis konstruata, mia domo estis jam longe konstruita. Estis konstruita estas antaŭtempa kompare kun estis konstruata. Antaŭe ni iradis en la lernejon kaj iom lernis, kaj poste ni estis konfirmitaj. Estis konfirmitaj estas posttempa kompare kun iradis kaj lernis.

Iafoje anstataŭ uzi esti + participon, oni rekte verbigas la participon, same kiel oni ofte rekte verbigas aliajn adjektivojn: estas legantalegantas, estis legontalegontis, estus legintalegintus, estas legatalegatas, estos legitalegitos k.s.

Tiaj formoj estas tute logikaj kaj regulaj, sed bedaŭrinde ili estas en la praktiko tre malfacile kompreneblaj. Vorto kiel legintos enhavas ŝajne tro multe da informoj en tro kompakta formo. La normalaj kunmetitaj formoj kun esti estas pli taŭgaj en tiuj maloftaj okazoj, kiam oni ne povas uzi ordinarajn simplajn verboformojn (legis, legos k.t.p.).

Sed kelkaj tiaj mallongigitaj formoj efektive praktike iom enuziĝis. Precipe INTUS-formoj estas popularaj. Simpla US-formo estas tute sentempa, sed multaj tamen sentas US-verbojn kiel nuntempajn, kaj uzas INTUS ĉiam, kiam temas pri pasinteco: {1} = {2} Oni povas pli simple diri: {3}

Ankaŭ ATAS-formoj estas sufiĉe oftaj: Bezonatas novaj fortoj en nia organizo. = Estas bezonataj... Serĉatas nova redaktisto por la revuo. = Estas serĉata...

Pasivo

Frazojn kun transitiva verbo oni povas transformi de aktivo (normala frazo) en pasivon. Pasivo estas kvazaŭ inversa maniero prezenti agon. Kiam oni pasivigas frazon, okazas tri ŝanĝoj:

  • La objekto fariĝas subjekto (kaj perdas sian N-finaĵon).
  • La predikato fariĝas kunmetita verbo: esti + pasiva participo.
  • La aktiva subjekto malaperas aŭ fariĝas de-adjekto.

La knabino vidas la domon. - La niña ve la casa.

  • la domonla domo
  • vidasestas vidata
  • la knabinode la knabino

La domo estas vidata de la knabino. - La domo estas vidata de la knabino.

Li batis sian hundon per bastono. - Li batis sian hundon per bastono.

  • sian hundonlia hundo
  • batisestis batata
  • li povas malaperi

Lia hundo estis batata per bastono. - Lia hundo estis batata per bastono.

Oni uzas pasivon por movi la atenton for de la aktiva subjekto al la ago. Ankaŭ la iama objekto (la nova subjekto) ricevas pli da atento. Oni ofte uzas pasivon, kiam oni parolas pri tre ĝenerala afero, kiam apenaŭ ekzistas aktiva subjekto.

Se oni volas konservi en pasiva frazo la originan subjekton de la aktivo, oni devas uzi la prepozicion de: Ĝi estis trovita de mia frato. = Mia frato trovis ĝin. La piano estas ludata de vera majstro. = Vera majstro ludas la pianon. La prepozicio de havas multajn signifojn, sed ĉe pasiva participo de normale ĉiam montras aganton. Se tamen estas risko de miskompreno oni povas uzi fare de: Ĝi estis forprenita fare de mi. = Mi forprenis ĝin.

Se subjekto en pasiva frazo estas subfrazo, infinitivo aŭ kvanta adverbo (aŭ kvanta adverbeca vorteto), la pasiva participo devas havi E-finaĵon: Oni interkonsentis, ke mi faru tion.Estis interkonsentite, ke mi faru tion. Oni ordonis al mi fari tion.Al mi estis ordonite fari tion. Oni atribuis multe (= multon) al tiu rakonto.Multe estis atribuite al tiu rakonto. Iafoje transitiva verbo aperas en frazo sen objekto. Se oni pasivigas tian frazon, la rezulto estas sensubjekta pasiva frazo. La participo ankaŭ tiam havu E-finaĵon: Oni parolis pri tio.Pri tio estis parolate.

Pasivo — participelekto

La elekto de participo en pasivo dependas de tio, kion oni volas esprimi. Oni elektu AT-participon, se oni interesiĝas pri la iom-post-ioma daŭrado de la ago, aŭ se temas pri ripetado de la ago. Oni elektu IT-participon, se plenumiĝo aŭ rezulto estas pli grava. Oni elektu OT-participon, se temas pri stato antaŭ la ago.

AT
daŭrado aŭ ripetado
IT
plenumiĝo aŭ rezulto
OT
stato antaŭ ago

Kiam oni hezitas inter AT kaj IT, oni povas uzi kontrolesprimojn por trovi, kiu nuanco pli taŭgas:

Se oni povas aldoni iom post iom,plu kaj pluree kaj ree sen tute ŝanĝi la sencon, tiam taŭgas AT, ĉar iom post iom kaj plu kaj plu emfazas daŭradon, kaj ree kaj ree emfazas ripetadon.

Se oni povas aldoni definitive sen detrui la sencon, tiam taŭgas IT, ĉar definitive akcentas plenumiĝon aŭ atingon de rezulto.

  • Ŝi amis kaj estis [plu kaj plu] amata. - Ŝi amis kaj estis [plu kaj plu] amata.
  • Dum la teatraĵo estis [iom post iom] montrata, okazis strangaj aferoj en la salono. - Dum la teatraĵo estis [iom post iom] montrata, okazis strangaj aferoj en la salono.
  • Tiu ĉi komercaĵo estas ĉiam volonte [ree kaj ree] aĉetata de mi. - Tiu ĉi komercaĵo estas ĉiam volonte [ree kaj ree] aĉetata de mi.
  • Mi sciigas, ke de nun la ŝuldoj de mia filo ne estos [ree kaj ree] pagataj de mi. - Mi sciigas, ke de nun la ŝuldoj de mia filo ne estos [ree kaj ree] pagataj de mi.
  • Estu trankvila, mia tuta ŝuldo estos [definitive] pagita al vi baldaŭ. - Estu trankvila, mia tuta ŝuldo estos [definitive] pagita al vi baldaŭ.
  • Georgo Vaŝington estis [definitive] naskita la dudek duan de Februaro de la jaro mil sepcent tridek dua. - Georgo Vaŝington estis [definitive] naskita la dudek duan de Februaro de la jaro mil sepcent tridek dua.

Iuj verboj havas du malsamajn signifojn, kaj la elekto de participo dependas de tio, kiu el la du signifoj estas celata. Klasika ekzemplo estas la verbo okupi, kiu povas signifi aŭ "preni okupe" aŭ "teni okupe". Prenado estas ago normale momenta, kaj tial precipe la plenumiĝo estas interesa. Tenado tamen estas pli longdaŭra afero, kaj tial normale la daŭrado estas pli interesa. Post prenado tamen sekvas tenado, kaj antaŭ tenado normale okazis prenado. Tial ĉe okupi oni ofte povas uzi AT-formon aŭ IT-formon laŭplaĉe sen praktika diferenco: Mi estas tre okupata de mia laboro. = Mia laboro nun "tenas min" (plu kaj plu), ĉar ĝi antaŭe "prenis min". Mi estas tre okupita de mia laboro. = Mia laboro (definitive) "prenis min", kaj tial ĝi nun "tenas min". Alia ekzemplo estas la verbo "kovri": Li kovris la plankon per tapiŝo.La planko estis kovrita (de li) per tapiŝo. Ĉi tie temas pri la definitiva rezulto de la ago "meti sur plankon". Tapiŝo kovris la plankon.La planko estis kovrata de tapiŝo. Ĉi tie temas pri iom-post-ioma daŭrado de la ago "kuŝi sur planko". Plej ofte oni uzas IT-formon ĉe verboj kiel okupi kaj kovri, sed oni havas liberan elekton depende de la ideo, kiun oni volas esprimi.

Iafoje oni preferas AT-participon, kiam la ago estas nur teoria eblo, kiu ne certe efektiviĝos, aŭ kiam la ago estas neata, aŭ se kunteksto iel forviŝas la ideon de plenumiĝo: Ŝi estis nun en tia aĝo, ke ŝi devis esti konfirmata. Temas nur pri devo de konfirmado. Ĉu la konfirmado vere plenumiĝis, oni ankoraŭ ne scias. Ili volas, ke tia aŭ alia ŝanĝo estu farata jam nun. Ĉu la ŝanĝoj estos plenumitaj, oni ne scias. La unueco de Esperanto neniam estos rompata. La rompo neniam plenumiĝos. Eĉ vulpo plej ruza fine estas kaptata. Temas pri principo ĉiam valida. La ideo de daŭreco fariĝas do pli grava ol la ideo de plenumiĝo. Sed ankaŭ eblas uzi IT-formon en ĉi tiaj frazoj. Oni havas liberan elekton laŭ tiu nuanco, kiun oni volas esprimi.

Ĉe ripetaj agoj oni normale uzas AT, ĉar oni interesiĝas pri la ripetado, sed iafoje oni povas koncentriĝi je la plenumiĝo de ĉiu unuopa ripeto, kaj uzi IT. Se oni montras la precizan nombron de ripetoj, la ideo de plenumiĝo fariĝas pli grava, kaj oni tiam ordinare uzas IT-formon: Dum la milito tiu vilaĝo estis ofte prirabata kaj bruligata. Dum la milito tiu vilaĝo estis kvarfoje prirabita kaj bruligita.

Noto: Iuj Esperantistoj ne akceptas la ĉi-antaŭajn principojn pri elektado de AT kaj IT. Laŭ tiuj Esperantistoj AT signifu anstataŭe "ĝuste tiam", kaj IT signifu laŭ ili nur "antaŭ tiam". Ili uzas frazojn kiel: Mi estis naskata en Januaro. La ŝlosilo estis perdata hieraŭ. Subite li estis trafata de kuglo. Tian lingvaĵon oni kutime nomas "atismo" (ankaŭ "tempismo"). En normala Esperanto oni uzas IT en tiaj frazoj, kaj tial oni ofte uzas la esprimon "itismo" (ankaŭ "aspektismo"). La demandon pri itismo kaj atismo definitive decidas tri modelaj frazoj en la Fundamento: Georgo Vaŝington estis naskita la dudek duan de Februaro de la jaro mil sepcent tridek dua. Li sentis sin tiel malfeliĉa, ke li malbenis la tagon, en kiu li estis naskita. Mia onklo ne mortis per natura morto, sed li tamen ne mortigis sin mem kaj ankaŭ estis mortigita de neniu; unu tagon, promenante apud la reloj de fervojo, li falis sub la radojn de veturanta vagonaro kaj mortiĝis.

Volver arriba