Mesaĝoj: 8
Lingvo: Esperanto
Jxenja_A (Montri la profilon) 2015-februaro-01 12:38:30
- Kial vi lernis / lernas Esperanton? (t.e., kio specife igis vin lerni Esperanton?)
- Kial vi partoprenas en Lernu.net? (t.e., kion la partopreno en la komunumo donas al vi persone?)
Esprimu vin ĉe la forumo aŭ skribu al mi ĉe amis.yevgeniya@courrier.uqam.ca, se vi preferus esti anonima. Koran dankon pro via helpo!
![ridulo.gif](/images/smileys/ridulo.gif)
Amike,
Ĵenja (Yevgeniya) Amis
OrangxKoloro (Montri la profilon) 2015-februaro-01 16:08:13
RoMesasLi (Montri la profilon) 2015-februaro-01 16:29:33
Olivie (Montri la profilon) 2015-februaro-01 17:14:12
la Esperanto estas la idealo de la perfekta lingvo, la perfekta ilo por komuniki.Se ĉiu homo lernu la same lingvo...
Jena...
Ĝis.
Olivie.
Paulinho (Montri la profilon) 2015-februaro-01 18:47:10
FractalBloom (Montri la profilon) 2015-februaro-01 19:15:58
Mi estas juna, kaj mi timas vivi sufiĉe longe por vidi la eventualan forpason de tia belega lingvo kaj kulturo. Do mi penas uzi miajn proprajn talentojn, kreanta esperantan arton por ke Esperanto daŭri vivanta. Kaj mi esperas ke miaj esperantaj esperantistaj amikoj same faros mem.
Jxenja_A (Montri la profilon) 2015-februaro-02 01:34:49
amigueo (Montri la profilon) 2015-februaro-03 17:30:21
1. mi havis grandan entuziasmon kaj fascionon al vortoj, lingvoj, leksika algebro, poezio, kriptografio, kurtigoj, matematiko.
2. mi lernis epon ĉar mi jam estis kaj esperanto kaj doktoro esperanto. kion esperi? na facila tutmonda ĉiutaga amo kaj en la mondo kaj en mia vivo. kia doktoro? donkiĥota senuniversitata universsopira malklera inventema.
espero, miakaze, signifas promeso, malsama al tiu promeso proponita de Doktoro Esperanto al interesuloj en internacia lingvo. laŭ mi, espero estis promeso al mi mem ke neniam denove detrui min pro farto am-manka. mi promesis al mi konstrui mondon iom pli ama, pli bela, pli justa, pli ĝoja, pli kreema. doloro, frustro, despero motivis tiun promeson.
mi elektis ŝanĝi la koloron de mia ĉielo, kaj tiel ŝanĝi iom la koloron de ĉies ĉielo! mia tristo ridetas en la ĉielarko tutmonde, ĉiupluve. mi supozis, prave, ke ĝojo lerneblas.
mi kisas kaj brakumas ĉiujn jen epanojn jen ne-tiajn, per vortoj realaj sed sento virtuala.
mi antaŭdankas, postdankas kaj eĉ dumdankas ke epo helpi kisan brakuman tuŝeblan simbolan jama.
ni esperu ke lernu iĝu vivu, vivu lernu!