Contenido

Una palabra con alguna de las terminaciones I, AS, IS, OS, US o U es un verbo. Un verbo muestra la realización de acción o existencia en estado.

  • Un Verbo Finito (finito) es un verbo con alguna de las terminaciones AS, IS, OS, US y U. Este tipo de verbo se desempeña como predicado de una frase.
  • Un Infinitivo es un verbo con terminación-I. Este tipo de verbo no se desempeña como predicado, pero tiene otras diversas funciones en las frases.

Verbos finitos

Existen tres modos de verbos finitos: indicativo, volitivo (imperativo) y condicional.

Indicativo

El indicativo es un modo que muestra acciones o estados reales y efectivos. En el indicativo uno debe hacer la distinción entre tres tiempos: presente (prezenco), pretérito (preterito) y futuro.

Presente (prezenco): desinencia -AS

Un verbo presente, verbo con terminación -AS, muestra que la acción o estado es real, efectiva, y que comenzó pero no terminó. Esto significa que la acción o estado ocurre justo ahora, que ocurre habitualmente, o que el asunto es válido siempre:

  • laboras = la acción "trabajar" comenzó pero todavía no terminó
  • estas = el estado "estar" comenzó pero todavía no terminó
  • Mi sidas sur seĝo. - Me siento en una silla.

    La acción de sentarse es real y actual.

  • Mi estas advokato. - Soy abogado.

    La profesión es efectiva y actual.

  • Kvar kaj dek ok faras dudek du. - Cuatro y dieciocho son veintidós.

    Eso es válido siempre.

  • Nun mi legas. - Ahora (yo) leo.

    La lectura efectivamente ocurre ahora.

  • Hodiaŭ mi studas Esperanton. - Hoy estudio esperanto.

    Yo posiblemente no estudio justo en el momento del habla, pero comencé el estudio de hoy y todavía no lo terminé.

  • En la vintro oni hejtas la fornojn. - En el invierno alguien calienta los hornos.

    Eso ocurre en cada invierno, los anteriores y posteriores.

  • Mi loĝas ĉi tie tri jarojn. - He vivido aquí tres años.

    Mi residencia duró ya tres años, y durará más.

A veces en historias se usa el tiempo -AS para el tiempo de la historia, para el tiempo que la historia alcanzó. Este estilo especial puede animar la narración:

  • Ne suspektante ion li iradis tra la arbaro. Subite eksonas pafo. - Sin sospechar algo él siguió a través del bosque. Súbitamente suena un disparo.

    Primero el narrador usa el pretérito para el pasado, pero después cambia al presente para que el oyente o lector sienta como si él mismo estuviera presente, y pueda oír el disparo.

Pretérito: desinencia -IS

Un verbo en pretérito, verbo con la terminación IS, muestra que la acción o estado es real pero sucedió en algún momento anterior al que se habla. Normalmente la acción o estado ya terminó:

  • laboris = la acción "trabajar" ocurrió antes de ahora
  • estis = el estado "ser/estar" ocurrió antes de ahora.
  • Mi sidis tiam sur seĝo. - Me senté entonces sobre una silla.

    La acción de sentarse efectivamente ocurrió en aquel tiempo pasado.

  • Mi estis knabo. - Yo fui/era/he sido... un chico.

    La juventud fue real en el tiempo pasado respectivo.

  • Hieraŭ mi renkontis vian filon, kaj li ĝentile salutis min. - Ayer me encontré con tu hijo, y él gentilmente me saludó.
  • Mi loĝis ĉi tie tri jarojn. - Yo viví/vivía/he vivido... aquí tres años.

    Mi residencia duró tres años, pero ya no continúa más.

Si uno desea mostrar matices de tiempo pasado, uno puede usar diversas palabras adicionales, pero también puede usar formas verbales compuestas. Sin embargo, casi siempre el pretérito simple es suficiente.

A veces se ven formas-IS que muestran lo que se terminará en el futuro. Esto es erróneo. Se debe usar la forma-OS, o, si uno desea ser muy preciso, estos ...inta. Así, no se dice Mi venos al vi, kiam mi finis mian taskon. Se dice: Mi venos al vi, (post) kiam mi finos mian taskon. O: Mi venos al vi, kiam mi estos fininta mian taskon.

Futuro: desinencia -OS

Un verbo futuro, un verbo con la terminación -OS, muestra que la acción o estado todavía no empezó en el momento que se habla. Obviamente el futuro siempre es incierto, pero el futuro muestra que el hablante piensa, que el asunto va a ocurrir realmente:

  • laboros = La acción "trabajar" aún no comenzó pero comenzará ciertamente.
  • estos = el estado "ser/estar" todavía no empezó pero después de un tiempo se realizará.
  • Mi sidos poste sur seĝo. - Después me voy a sentar en una silla.

    La acción de sentarse efectivamente ocurrirá posteriormente.

  • Mi estos riĉulo. - Seré rico.

    El estado de riqueza es un hecho del futuro.

  • Mi rakontos al vi historion. - Te contaré una historia.

    El relato aún no ha comenzado.

  • Morgaŭ estos dimanĉo. - Mañana será domingo.
  • Mi loĝos ĉi tie tri jarojn. - Viviré aquí durante tres años.

    Mi residencia todavía no ha conmenzado, pero cuando comience, durará en realidad tres años.

Volitivo (imperativo): terminación U

Un verbo volitivo, verbo con terminación U, muestra que la acción o estado no es real sino deseada, querida, ordenada o perseguida. El volitivo no muestra el tiempo de la acción pero la acción se encuentra normalmente en el futuro:

  • laboru = la acción "trabajar" es deseada, pedida, ordenada o perseguida
  • estu = el estado "ser/estar" es deseado, pedido, ordenado o perseguido
  • Sidu sur seĝo! - ¡Siéntate en una silla!

    Orden o petición.

  • Estu viro! - ¡Sé hombre!

    Orden o petición.

  • Ludoviko, donu al mi panon. - Ludoviko, pásame el pan.
  • Ni legu la unuan ĉapitron. - Leamos el primer capítulo

    Expresión de deseo.

  • Ĉu ni iru al la dancejo? - ¿Vamos a bailar?

    Pregunta por la voluntad. El sentido efectivo de este tipo de frase, sin embargo, más a menudo es una propuesta gentil. Compare con solicitudes amables más adelante.

En el volitivo a menudo se omite el sujeto si es el pronombre vi: Venu tuj! = Vi venu tuj! Pero esa omisión sólo es posible en la oración principal, no en una oración subordinada.

Volitivo en frases-ke

El volitivo es usado en frases en ke, si la frase principal muestra de alguna manera voluntad, meta, opinión y similares:

  • Mi volas, ke vi laboru. - Quiero que tú trabajes.

    El trabajo es voluntad.

  • Li petas, ke mi estu atenta. - Él pide que yo esté atento.
  • Estas necese, ke ni nun unu fojon por ĉiam faru finon al tiu ĉi stato. - Es necesario que ahora de una vez por todas se ponga fin a este estado.

Pedido cortés

Para expresar de una manera más cortés su voluntad, se puede usar la palabra bonvolu más infinitivo. También se puede agregar otra expresión de cortesía como mi petas o simlar:

  • Bonvolu sidi ĉi tie! = Sidu ĉi tie, mi petas! - ¡Por favor siéntate aquí! = ¡Te pido que te sientes aquí!
  • Bonvolu fermi tiun ĉi fenestron! = Fermu la fenestron, mi petas! - ¡Por favor cierra esta ventana! = ¡Te pido que cierres la ventana!

Asegúrese de no usar una doble forma de U. No diga: Bonvolu sidu....

Noto: Algunos usan en su lugar bonvole ...U, por ejemplo: Bonvole sidu ĉi tie! Esto es una alternativa bastante lógica, pero no es usual ni tradicional.

Condicional: terminación US

Un verbo condicional, verbo con terminación US, se usa para acciones y estados no reales, que pertenecen a la imaginación o fantasía. La forma US no muestra el tiempo de la acción:

  • laborus = la acción "labori" es imaginada
  • estus = el estado "esti" es imaginado
  • Se mi estus riĉa, mi ne laborus. - Si yo fuera rico, no estaría trabajando.

    Se trata de un estado y acción no reales, imaginados.

  • Se mi estus sana, mi estus feliĉa. - Si yo estuviese sano estaría feliz.
  • Se mi nur loĝus en palaco! - ¡Si sólo viviese en un palacio!

    La residencia es deseada pero sé que no es posible, que es solamente una fantasía.

  • Mi ne farus la eraron, se li antaŭe dirus al mi la veron. - No hubiese cometido el error si él me hubiese dicho la verdad antes.

    Tanto farus, como dirus describen aquí acciones imaginadas en el pasado. Si se quiere se puede mostrar el pasado mediante estus dirinta.

También se usa el condicional para presentar pedidos o deseos de un modo más suave:

  • Mi dezirus aĉeti kelkajn aferojn. - Desearía comprar algunas cosas.

    Un deseo real pero presentado de modo cortés.

  • Ĉu mi povus havi la skribilon? - ¿Podría tener el bolígrafo?

    Un pedido muy suave y cortés.

  • Ĉu vi bonvolus paroli iom pli silente? - ¿Harías el favor de hablar un poco más bajo?

    Un pedido muy suave y cortés.

El condicional se usa normalmente con la palabra se, que muestra una condición, pero se no necesariamente involucra a un condicional. Todo depende del sentido. Si se trata claramente de la imaginación, se debe usar US, pero si la acción o estado es real, se debe usar el indicativo:

  • Se li estus ĉi tie, li certe mirus pri la malordo. - Si él estuviera aquí, ciertamente se impresionaría por el desorden.

    Se sabe que él no está aquí, pero si estuviera, también se impresionaría.

  • Se li estas ĉi tie, li certe miras pri la malordo. - Si él está aquí, ciertamente se impresiona por el desorden.

    No se sabe si él está aquí, pero así puede ser. Si efectivamente es así, él también se impresiona.

En algunas lenguas la forma verbal para el condicional es usado también para algo que alguna vez fue estimado. Esto en el Esperanto se expresa mediante formas verbales compuestas.

Infinitivo

Los verbos con la terminación I sólo muestran acción o estado. No muestran si se trata de algo real, voluntad o imaginación. Tampoco indican tiempo. El infinitivo es tradicionalmente visto como la forma básica del verbo. Por eso los verbos aparecen en infinitivo en los diccionarios.

Infinitivo estas ofte simila al aga substantivo: labori = la ideo de farado de laboro; esti = la ideo de estado. Sed estas tamen diferenco.

El infinitivo participa en la frase con los papeles que normalmente tiene una parte sustantiva de la frase: sujeto, objeto, pri-adjetivo, etc.: Morti pro la patrujo estas agrable. Malbonaj infanoj amas turmenti bestojn. Kiu kuraĝas rajdi sur leono?

A veces el infinitivo incluso puede tener una preposición delante: Unu fajrero estas sufiĉa, por eksplodigi pulvon. Pero el infinitivo nunca puede tener terminación N o terminación J.

El infinitivo puede tener objeto, adjetivos, etc., igual que el verbo predicado. Por eso el infinitivo es sin embargo verbo.

  • manĝi rapide - comer rapidamente

    El infinitivo tiene un complemento adverbial de modo.

  • poste manĝi - comer después

    El infinitivo tiene un complemento adverbial de tiempo.

  • manĝi pomon - comer una manzana

    El infinitivo tiene objeto.

Infinitivo tamen ne povas havi propran (gramatikan) subjekton. Ne eblas do diri: mi manĝi, la knabino esti aŭ simile. Plej ofte tamen ekzistas subkomprenata subjekto: senca subjekto.

Muchos infinitivos (pero no todos) son como ke-frases acortadas.

  • Mi ĝojas vin vidi! = Mi ĝojas, ke mi vin vidas! - ¡Me alegro de verte!
  • Mi vidis la knabon kuri. = Mi vidis, ke la knabo kuras. - Vi al chico correr. = Vi que el chico corre.

Infinitivo como sujeto

El infinitivo puede actuar como el sujeto de una frase cuando se quiere decir de qué clase es la acción del infinitivo. Más a menudo el predicado es una forma de esti:

  • Resti kun leono estas danĝere. - Permanecer junto a un león es peligroso.

    Eso que es peligroso es la acción resti kun leono. Danĝere es un predicativo de resti. Tiene una terminación E porque es una descripción del verbo.

  • Kritiki estas facile, fari [estas] malfacile. - Criticar es fácil, hacer [es] difícil.

    Eso que es fácil es la acción kritiki. Eso que es difícil es la acción fari.

El infinitivo junto con un verbo predicativo

El infinitivo es usado a menudo junto con un verbo predicativo, del que depende:

  • Mi povas kuri. - Yo puedo correr.
  • Li volis veni. - El quiso venir.
  • Ili devis cedi. - Ellos debían ceder.
  • En varmega tago mi amas promeni en arbaro....amas promenon... - En una tarde muy calurosa me gusta pasear en un bosque. ≈ ...me gusta un paseo...
  • Ŝi komencis senti doloron kaj rigidiĝon.Ŝi komencis sentadon de doloro... - Ella comenzó a sentir dolor y rigidez. ≈ Ella comenzó una sensación de dolor...
  • Li ŝajnis subite kompreni. = Li ŝajnis subite komprenanta... - Li ŝajnis subite kompreni. = Li ŝajnis subite komprenanta...

    El infinitivo es una atributo del sujeto li.

  • Nun ili ĉiuj iris dormi. = ...iris por dormi. - Ahora todos se fueron a dormir.

    Cuando un infinitivo actúa como por-adjetivo normalmente se abandona la preposición por.

  • Ŝi tuj kuris bati ŝin. = ...kuris por bati ŝin. - Corrió de inmediato para golpearla.
  • Kaj vi ne hontas fanfaroni per ĉi tio?...hontas pri fanfaronado... - Kaj vi ne hontas fanfaroni per ĉi tio? ≈ ...hontas pri fanfaronado...

    Kiam infinitivo rolas kiel pri-adjekto oni ĉiam forlasas la prepozicion pri.

  • Feliĉe mi sukcesis ekbruligi la fajron....sukcesis pri ekbruligado de la fajro. - Feliĉe mi sukcesis ekbruligi la fajron. ≈ ...sukcesis pri ekbruligado de la fajro.

En la ĉi-antaŭaj ekzemploj la senca subjekto de la infinitivo estas la sama kiel la subjekto de la predikata verbo. Sed en iaj okazoj infinitivo havas alian subjekton ol la predikato.

Iuj predikatoj montras agon, kiu celas influi la agadon de alia persono (aŭ afero). Tiaj verboj estas ekz. (mal)permesi, ordoni, doni, destini, peti, instrui, instrukcii, devigi, lasi, inviti, voki, sendi, (mal)konsili, komandi, konvinki, persvadi, memorigi kaj (mal)rekomendi. La influata persono (aŭ afero) aperas ĉe tiaj verboj kiel al-adjekto aŭ N-adjekto. Kiam infinitivo aperas kune kun tia verbo, la senca subjekto de la infinitivo estas la influata persono aŭ afero:

  • Mi malpermesis al li fari tion. - Le prohibí hacer eso.

    El sujeto de fari es li.

  • Ili ordonis al mi veni antaŭ la vesperiĝo. - Ili ordonis al mi veni antaŭ la vesperiĝo.

    Subjekto de veni estas mi.

  • La reĝo Aĥaŝveroŝ ordonis venigi al li la reĝinon Vaŝti. - La reĝo Aĥaŝveroŝ ordonis venigi al li la reĝinon Vaŝti.

    Subjekto de venigi estas tiuj, al kiuj la reĝo ordonis. Ili estas subkomprenataj, sed povus aperi kiel al-adjekto: ...ordonis al iuj venigi...

  • Mi petas vin trinki. = Mi petas vin, ke vi trinku. - Mi petas vin trinki. = Mi petas vin, ke vi trinku.

La verbo promesi ne apartenas al tiu ĉi grupo: Mi promesis al li veni al la festo. = Mi promesis al li, ke mi venos al la festo. La senca subjekto de veni estas la subjekto de la predikativa verbo.

Kiam la predikata verbo estas formo de vidi, aŭdi, senti, imagi aŭ simile, povas aperi infinitivo, kiu estas predikativo de la objekto de la predikata verbo. Tiam tiu objekto estas senca subjekto de la infinitivo:

  • Mi vidis la knabon kuri. - Mi vidis la knabon kuri.

    Kuri estas predikativo de la knabon, la objekto de vidis. Subjekto de kuri estas la knabo. = Mi vidis la knabon kuranta. Mi vidis, ke la knabo kuras.

  • Mi hodiaŭ matene vidis danci miajn knabinojn. - Mi hodiaŭ matene vidis danci miajn knabinojn.

    Bailaron las muchachas.

Infinitivo kiel suplemento

Infinitivo povas esti postmetita suplemento de substantivo aŭ adjektivo (plej ofte aga):

  • Forte min doloras la nepovado helpi vin sur via malfacila vojo. = Forte min doloras, ke mi ne povas helpi vin... - Forte min doloras la nepovado helpi vin sur via malfacila vojo. = Forte min doloras, ke mi ne povas helpi vin...
  • Mi ricevas grandan deziron edziĝi. = Mi ekdeziregas edziĝi. - Mi ricevas grandan deziron edziĝi. = Mi ekdeziregas edziĝi.
  • Lia propono elekti novan prezidanton ne estis akceptita. - Su proposición de elegir a un nuevo presidente no fue aceptada.
  • Vi havis nenian rajton paroli al mi en tia maniero. - Vi havis nenian rajton paroli al mi en tia maniero.
  • Ŝi ricevis la taskon trovi trinkaĵon. = ...la taskon, ke ŝi trovu trinkaĵon. - Ŝi ricevis la taskon trovi trinkaĵon. = ...la taskon, ke ŝi trovu trinkaĵon.
  • Mi estas kapabla instrui nur la francan lingvon. ...kapablas instrui... - Mi estas kapabla instrui nur la francan lingvon. ...kapablas instrui...
  • Mi estas preta iri por vi piede al la fino de la mondo. - Estoy listo para ir por ti al fin del mundo a pie.

Infinitivo con preposiciones

Normalmente no se muestra la función sintáctica de un infinitivo, sino que se deja eso al contexto. Sin embarbo, algunas veces es necesario indicar la función de un infinitivo con una preposición. Entre todas las preposiciones solo se aceptan tradicionalmente por, anstataŭ kaj krom antes de un infinitivo. Aunque sen se está volviendo frecuente también para este caso.

  • Ni ĉiuj kunvenis, por priparoli tre gravan aferon. - Todos nos reunimos para hablar sobre un asunto muy importante.

    Oni uzas por + infinitivon precipe kiam la infinitivo havas la saman subjekton kiel la predikato. Se la du subjektoj estas malsamaj, oni uzas plej ofte infinitivon sen prepozicio: Ŝi invitis min trinki kafon. = ...por ke mi trinku kafon. Post movaj verboj kiel iri kaj kuri, oni preferas infinitivon sen por, eĉ kiam la du subjektoj identas: Mi iros ripozi. = Mi iros por ripozi.

  • Ĉi tie ne ekzistas akvo por trinki.Ĉi tie ne ekzistas trinkebla/trinkota akvo. - Ĉi tie ne ekzistas akvo por trinki. ≈ Ĉi tie ne ekzistas trinkebla/trinkota akvo.

    Se infinitivo estas suplemento de substantivo, oni uzas por sendepende de la senca subjekto.

  • En la domo estas jam nenio por manĝi. - En la casa ya no hay nada para comer.
  • La aliaj anasoj preferis naĝadi en la kanaloj, anstataŭ viziti ŝin. - Los otros patos prefirieron nadar en los canales en lugar de visitarla.
  • Vi nenion povas fari krom kunbati viajn dentojn. - Vi nenion povas fari krom kunbati viajn dentojn.
  • Ne ekzistas alia bono por la homo, krom manĝi kaj trinki. - No hay otro bien para el hombre, además de comer y beber.
  • Tion mi ne povus fari sen detrui mian reputacion. = ...sen detruo de mia reputacio / ... ne detruante mian reputacion. - Tion mi ne povus fari sen detrui mian reputacion. = ...sen detruo de mia reputacio / ... ne detruante mian reputacion.
  • Sen manĝi kaj trinki oni ne povas vivi. = Sen manĝado kaj trinkado... - Sen manĝi kaj trinki oni ne povas vivi. = Sen manĝado kaj trinkado...

Inter antaŭ kaj infinitivo oni metas la komparan vorteton ol:

  • Oni devas iri longan distancon, antaŭ ol veni al la rivero. = ...antaŭ ol oni venas al la rivero. - Oni devas iri longan distancon, antaŭ ol veni al la rivero. = ...antaŭ ol oni venas al la rivero.
  • Antaŭ ol foriri li ŝlosis la pordon. = Antaŭ ol li foriris... - Antaŭ ol foriri li ŝlosis la pordon. = Antaŭ ol li foriris...

Uzado de aliaj prepozicioj antaŭ infinitivo ne estas mallogika, sed povas krei miskomprenojn pro la malkutimeco.

Infinitivo kvazaŭ predikato

Iafoje oni vidas frazojn aŭ subfrazojn, en kiuj la sola verbo estas infinitivo. La infinitivo tiam sence egalas al volitivo aŭ esprimo kun povi:

  • Grandega hundo metis sur min sian antaŭan piedegon, kaj mi de teruro ne sciis, kion fari. = ...kion mi faru. - Grandega hundo metis sur min sian antaŭan piedegon, kaj mi de teruro ne sciis, kion fari. = ...kion mi faru.
  • Mi efektive jam ne scias, kiel ĝin klarigi. = ...kiel mi ĝin klarigu. - Mi efektive jam ne scias, kiel ĝin klarigi. = ...kiel mi ĝin klarigu.
  • Ili ne havas, kion manĝi, ili ne havas, per kio hejti la fornon. = Ili ne havas (ion), kion ili/oni povus manĝi, ili ne havas (ion), per kio ili povus hejti la fornon. - Ili ne havas, kion manĝi, ili ne havas, per kio hejti la fornon. = Ili ne havas (ion), kion ili/oni povus manĝi, ili ne havas (ion), per kio ili povus hejti la fornon.
  • Mi havis tiam apud mia domo foson, kiu, se preni la plej malmulte, havis almenaŭ ok futojn da larĝeco. = ...se oni prenu la plej malmulte... - Mi havis tiam apud mia domo foson, kiu, se preni la plej malmulte, havis almenaŭ ok futojn da larĝeco. = ...se oni prenu la plej malmulte...
  • Ĉu esti aŭ ne esti, — tiel staras nun la demando. = Ĉu mi estu aŭ ne estu... - Ĉu esti aŭ ne esti, — tiel staras nun la demando. = Ĉu mi estu aŭ ne estu...
  • Kion fari? = Kion oni/mi/vi faru? - ¿Qué hacer? = ¿Qué se ha/he/has de hacer?

Iafoje oni vidas infinitivojn uzatajn anstataŭ ordonaj volitivoj. Tiam la ordono ricevas nuancon neŭtralan, nek ĝentilan nek malĝentilan, sed simple konstatan. La senca subjekto de la infinitivo estas tute ĝenerala oni. Tiu uzo estas malofta: Nur prunti, sed ne restigi al si! = Oni povas nur prunti... Anstataŭ ordoni per U-formo, la parolanto eldiras sian volon kiel simplan konstaton de nediskutebla fakto. Por landoj ne menciitaj en la listo sin turni al LF-KOOP, Svislando. Simpla konstato, kiel oni agu por mendi ion de LF-KOOP.

Infinitivoj kaj agaj substantivoj

Infinitivoj kaj agaj substantivoj estas similaj, sed ekzistas tamen diferenco. Infinitivo havas ĉiam subkomprenatan sencan subjekton, kiu plej ofte estas identa al la subjekto de la predikato. Aga substantivo estas tamen sendependa de subjekto. Aga substantivo nomas agon sen konsideri eventualan faranton. La signifo de frazo povas do ŝanĝiĝi, se oni ŝanĝas infinitivon en agan substantivon:

  • Malbonaj infanoj amas turmenti bestojn. = Ili amas, kiam ili mem turmentas bestojn. - Malbonaj infanoj amas turmenti bestojn. = Ili amas, kiam ili mem turmentas bestojn.
  • Malbonaj infanoj amas turmentadon de bestoj. = Ili amas turmentadon de bestoj, ĉu ili mem turmentas, ĉu iu alia turmentas. - Malbonaj infanoj amas turmentadon de bestoj. = Ili amas turmentadon de bestoj, ĉu ili mem turmentas, ĉu iu alia turmentas.
  • Mi promesis amuziĝi. = Mi promesis, ke ĝuste mi amuziĝos. - Mi promesis amuziĝi. = Mi promesis, ke ĝuste mi amuziĝos.
  • Mi promesis amuziĝon. = Mi promesis, ke okazos amuziĝo. - Mi promesis amuziĝon. = Mi promesis, ke okazos amuziĝo.

    Ne gravas, kiu amuziĝos.

Volver arriba